เมื่อมรสุมปัญหาชีวิตพัดกระหน่ำ หลายคนตั้งคำถามว่า "หากพระเจ้ามีจริงและรักมนุษย์ ทำไมโลกยังเต็มไปด้วยความเจ็บปวด?" ทว่าความจริงจากพระคัมภีร์ระบุว่า  เริ่มแรกโลกไม่ได้ถูกสร้างมาให้ทุกข์ยาก แต่ความเจ็บปวดทั้งสิ้นนั้นเกิดขึ้นจาก "การเลือก" ของมนุษย์เอง ด้วยพระเจ้าทรงมอบเสรีภาพให้อย่างเต็มเปี่ยม เพราะความรักที่แท้จริงต้องเกิดจากความสมัครใจ แต่เมื่อมนุษย์เลือกที่จะใช้เสรีภาพนั้นหันหลังให้พระองค์ ผลลัพธ์จึงกลายเป็นความทุกข์ยากที่ตกทอดมาจนถึงปัจจุบัน

บิลลี่ เกรแฮม (Billy Graham) นักประกาศข่าวประเสริฐระดับโลกกล่าวหนุนใจว่า:"พระเจ้าไม่ได้สัญญาว่าชีวิตจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่พระองค์สัญญาว่าจะทรงอยู่เคียงข้างคุณท่ามกลางพายุ" (“God promises to be with you in the storm.”)

ถ้อยคำนี้เตือนใจว่า แม้โลกจะเปลี่ยนไปจากแผนการของพระเจ้าด้วยมือมนุษย์ แต่พระเจ้าไม่เคยทอดทิ้งเรา  เราทุกคนต่างเผชิญกับปัญหาเดียวกัน บทความนี้จึงขอชวนคุณมาร่วมค้นหาว่า ท่ามกลางความทุกข์ยาก...พระเจ้าช่วยเราได้อย่างไร?

1. การวางใจในพระเจ้าทำให้เราพบกับสันติสุข

เมื่อวิกฤตโหมกระหน่ำ คนส่วนใหญ่มักดิ้นรนแก้ไขด้วยสติปัญญาหรือเงินทองเพื่อควบคุมสถานการณ์ แต่ในวันที่มรสุมใหญ่เกินกำลัง การฝืนแบกทุกอย่างไว้ด้วยเรี่ยวแรงที่จำกัด ย่อมนำมาซึ่งความเครียดสะสมและความโดดเดี่ยว และเมื่อคำตอบของมนุษย์หมดลงตรงที่ปัญหายังไปต่อ จิตใจก็เริ่มขมขื่นและสิ้นหวัง

สำหรับผู้เชื่อการมีพระเจ้าไม่ได้แปลว่าชีวิตจะไร้ปัญหา หากแต่ต่างกันที่ "แหล่งของการช่วยเหลือ" เพราะผู้เชื่อจะเผชิญหน้ากับวิกฤตด้วยความวางใจว่าไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง พระเจ้าทรงอยู่ด้วย เป็นความมั่นใจว่าเราจะได้รับการช่วยเหลือที่มาจากพระเจ้า สิ่งนี้เป็นการเปลี่ยนท่าทีภายในจากความ กระวนกระวายใจเป็นการวางใจ และมีสันติสุข  พระเจ้าทรงสัญญาไว้ในพระธรรมฟิลิปปี 4:6-7 อย่าทุกข์ร้อนในสิ่งใดๆเลย แต่จงทูลเรื่องความปรารถนาของท่านทุกอย่างต่อพระเจ้า ด้วยการอธิษฐาน การวิงวอน กับการขอบพระคุณ แล้วสันติสุขแห่งพระเจ้าซึ่งเกินความเข้าใจ จะคุ้มครองจิตใจและความคิดของท่านไว้ในพระเยซูคริสต์

2. พระเจ้าทรงอยู่ด้วยในทุกสถานการณ์ คือ ความจริงที่ย้ำเตือนใจเรา ดังนี้...

• พระองค์ไม่เคยละสายตา: ไม่มีสักวินาทีที่พระองค์ทรงหันหลังให้ ไม่ว่าชีวิตจะอยู่บนจุดสูงสุดหรือดิ่งร่วงลงสู่หุบเขาแห่งความทุกข์ใจ ดาวิดเป็นผู้ที่มีประสบการณ์ว่าพระเจ้าไม่เคยละสายตาไปจากเขาในขณะที่เขาเผชิญกับความทุกข์ยาก ซึ่งปรากฎในพระธรรมสดุดี 23 :4 แม้ข้าพระองค์จะเดินไปตามหุบเขาเงามัจจุราช ข้าพระองค์ไม่กลัวอันตรายใดๆ เพราะพระองค์ทรงสถิตกับข้าพระองค์ คทาและธารพระกรของพระองค์เล้าโลมข้าพระองค์

• พระองค์ทรงร่วมรับรู้: พระเจ้าไม่ใช่ผู้สังเกตการณ์ที่ยืนดูอยู่ห่างๆ แต่ทรงรับรู้และสัมผัสถึงหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดลึกๆ ในใจเราเสมอ ตามพระธรรมสดุดี 56:8 บันทึกไว้ว่า “พระองค์ทรงนับการระหกระเหินของข้าพระองค์ ทรงเก็บน้ำตาของข้าพระองค์ใส่ขวดของพระองค์ไว้”

3. เราจะรับความช่วยเหลือจากพระเจ้าในทางปฏิบัติได้อย่างไร?

• หยุดความกังวลและเริ่มต้นด้วยการอธิษฐาน: เปลี่ยนจากการบ่นต่อว่าเป็นการพูดคุยกับ พระเจ้าอย่างตรงไปตรงมา พร้อมเปลี่ยนคำถามจาก "ทำไมต้องเป็นฉัน?" เป็น "พระองค์กำลังจะสอนอะไรฉันในเหตุการณ์นี้?" ดังพระธรรม 1 เปโตร 5:7 หนุนใจว่า “จงละความกระวนกระวายทั้งสิ้นของพวกท่านไว้กับพระองค์ เพราะว่าพระองค์ทรงห่วงใยท่านทั้งหลาย”

  

• เปลี่ยนมุมมองใหม่และวางใจในพระองค์: แทนที่จะจ้องมองขนาดของปัญหา ให้จ้องมองไปที่ความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า ดังพระธรรมอิสยาห์ 41:10 สัญญาว่า “อย่ากลัวเลย เพราะเราอยู่กับเจ้า อย่าขยาด เพราะเราเป็นพระเจ้าของเจ้า เราจะเสริมกำลังเจ้า เราจะช่วยเจ้า”

  โรม 8:28 เรารู้ว่าเหตุการณ์ทุกอย่างร่วมกันก่อผลดีแก่คนที่รักพระเจ้า คือแก่คนทั้งหลายที่พระองค์ทรงเรียกตามพระประสงค์ของพระองค์ เพราะว่าทุกคนที่พระองค์ได้ทรงเลือกไว้แล้ว

  2 โครินธ์ 1:4  “พระองค์ทรงปลอบประโลมใจเราในความทุกข์ยากทั้งสิ้นของเรา เพื่อเราจะสามารถปลอบประโลมใจคนเหล่านั้นที่มีความทุกข์ยากอย่างใดอย่างหนึ่งได้”

แม้ความทุกข์ยากจะเป็นความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่คุณเลือกวิธีที่จะรับมือกับมันได้ คุณจะเลือกแบกโลกทั้งใบไว้ด้วยกำลังอันจำกัดของตนเอง หรือจะเลือกเปิดใจให้พระเจ้าเข้ามาช่วยเหลือ ดังที่พระเยซูคริสต์เชิญชวนทุกคนไว้ด้วยความรักว่า... บรรดาผู้ทำงานเหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนัก จงมาหาเรา และเราจะให้ท่านทั้งหลาย หายเหนื่อยเป็นสุข จงเอาแอกของเราแบกไว้ แล้วเรียนจากเรา เพราะว่าเราสุภาพและใจอ่อนน้อม และจิตใจท่านทั้งหลายจะได้พัก ด้วยว่าแอกของเราก็พอเหมาะ และภาระของเราก็เบา มัทธิว 11:28-30